Cervantes dedykuje swoja książkę księciu Bejaru, prosząc o ochronę książki przed ignorancją i krytyką.
Prolog: Cervantes skromnie umniejsza swojej noweli, wspomina, że jego przyjaciel oświadczył, że książką ta nie potrzebuje żadnych łacińskich sentencji czy cytatów z wielkich mistrzów. Czytelnicy powinni docenić ją za prostotę.
Rozdział 1: Cervantes wspomina o ekscentrycznym mężczyźnie z bezimiennej wioski w La Mancha. Mężczyzna zlekceważył swój stan majątkowy, roztrwonił fortunę i stał się szalony wskutek lektury nadmiernej ilości książkę o rycerstwie. Teraz wynędzniały mężczyzna w wieku 50 lat decyduje się zostać błędnym rycerzem i wyruszyć w poszukiwaniu przygody oraz zapracować na wieczną chwałę. Czyści starą rodzinną broń i robi nową, tekturową przyłbicę do hełmu. Znajduje starą szkapę, którą nazywa Rosynantem, a sam przybiera pseudonim Don Kichote z La Manchy. Potrzebuje także damy, w imię której mógłby dokonywać wielkich czynów, więc nazywa ubogą farmerkę, w której niegdyś się zadurzył, Dulcyneą z Toboso.
Rozdział 2: Don Kichote wyrusza na pierwszą przygodę, której przebieg Cervantes jak twierdzi odkrył w archiwach w La Manche. Po dniu jazdy, bohater zatrzymuje się w zajeździe na kolację i odpoczynek. Myli skromnego właściciela z panem wielkiego zamku, a dwie prostytutki spotkane wewnątrz z księżniczkami. Recytuje poezję dla dwóch „dam”, które śmieją się z niego. Zdejmują mu zbroję i karmią zamówionym daniem. Don Kichote odmawia zdjęcia hełmu, który zablokował się na jego głowie, ale cieszy się z posiłku, bowiem wydaje mu się że jest w bogatym zamku z dwiema uroczymi księżniczkami.
Rozdział 3: Don Kichote zdaje sobie sprawę, że nie został pasowany. Prosi więc właściciela gospody o uczynienie mu tego honoru. Właściciel widzi szaleństwo Don Kichota, ale dla świętego spokoju się zgadza. Chce także oszukać Don Kichota, ale ten nie ma żadnych pieniędzy, więc gospodarz nakazuje mu nosić zawsze jakieś fundusze ze sobą w przyszłości.
Problem pojawia się, gdy goście karczmy chcą napoić zwierzęta wodą ze studni, gdzie leży teraz zbroja rycerza. Wzywając imię Dylcynei, Don Kichote uderza jednego z gości i zostawia go nieprzytomnym, a innemu łamie czaszkę. Właściciel wyrzuca rycerza czym prędzej. Don Kichote dziękuje prostytutkom za zajęcie się nim, właścicielowi za pasowanie, i odjeżdża.
Rozdział 4: W drodze do domu w celu wzięcia pieniędzy i czystych ubrań, Don Kichote słyszy płacz i znajduje farmera, który biczuje parobka. Farmer tłumaczy, że chłopiec nie wypełniał swoich obowiązków, chłopiec twierdzi, że pan mu nie płacił. Don Kichote, nazywając farmera rycerzem, każe mu zapłacić chłopcu. Parobek mówi, że farmer nie jest rycerzem, ale Don Kichote go ignoruje. Farmer, mile połechtany nazwaniem go rycerzem, obiecuje zapłacić chłopcu, a gdy Kichote odjeżdża, bije chłopca jeszcze mocniej niż wcześniej.
Don Kichote spotyka grupę handlarzy i żąda, aby potwierdzili urodę Dulcynei. Handlarze obrażają “damę”, a Don Kichote ich atakuje. Jednak Rosynant zrzuca go z grzbietu. Jeden z handlarzy jadących na ośle bije Don Kichota i łamie jego lancę. Grupa oddala się, zostawiając rycerza, leżącego twarzą do dołu przy drodze.
Rozdział 5: robotnik znajduje Don Kichota i pod osłoną nocy prowadzi do miasta. W domu Don Kichota przyjaciele Kapłan i golibroda przeszukują książki. Rodzina daje Kichotowi jeść i kładzie go do łóżka.
Rozdział 6: Ksiądz i kapłan szukają książek o rycerzach, aby je spalić, tego bowiem życzy sobie siostrzenica Kichota, chociaż właściciel domu wolałby wypędzenie złych duchów wodą święconą. Kapłan zachowuje znalezioną książkę Cervantesa, a także niektóre, cenne ze względu na rzadkość. Sugeruje zachowanie poezji, ale siostrzenica Kichota boi się, ze wtedy on mógłby się stać poetą, wiec książki te też kierują do spalenia.
Rozdział 7: Don Kichote budzi się ze starymi urojeniami. Siostrzenica opowiada mu, że książki zabrał zły czarodziej, który pojawił się tutaj na smoku i rzucił klątwę na Kichota. Don Kichot jej wierzy, mówiąc, że czarodziej to jego wróg, który wie, ze Don Kichote zabije jego ulubionego rycerza. Kichote obiecuje niepiśmiennemu robotnikowi Sancho Pansie, że w zamian za spełnianie posługi giermka, zostanie mianowany nadzorcą wyspy. Pansa opuszcza żonę Teresę i dzieci i wyrusza na ośle wraz z Kichotem.
Rozdział 8: Po dniu wędrówki, Kichote i Pansa docierają na pole wiatraków, które Don Kichote bierze za olbrzymów nadesłanych przez czarnoksiężnika. Atakuje jednego z nich, łamiąc lancę i spadając z konia. Później opowiada Pansie o tym, że błędny rycerz nigdy nie narzeka na głód i ból. Następnego dnia spotykają dwóch mnichów i wóz, którym jedzie dama i jej dwóch towarzyszy. Kichote uznaje mnichów za porywaczy i ich atakuje, w bójce cierpi też Pansa. Mnisi odjeżdżają, a Kichote nakłania damę do powrotu do Toboso w celu przedstawienia się Dulcynei i opowiedzenia o Kichocie i wdaje w bójkę z jej towarzyszami. Tutaj kończy się materiał historyczny, z którego korzystał Cervantes.
Rozdział 9: Cervantes opisuje wyjazd do Toledo, gdzie zdobywa pergamin z historią Don Kichota pióra Benengeliego, który tłumaczy i zapisuje w kolejnych rozdziałach. Wg pergaminu, Kichote został silnie pobity i zraniony w ucho przez towarzyszy damy, groził im śmiercią. Wreszcie przejeżdżająca obok dama obiecuje opowiedzieć o nim Dulcynei i wóz rusza dalej.
Rozdział 10: Sancho prosi Kichota o uczynienie go nadzorcą wyspy wygranej w wojnie. Kichot obiecuje, że wkrótce to zrobi. Sancho boi się, że władza może ich uwięzić za napad na towarzyszy damy. Kichote mówi, że rycerz używający przemocy, aby wprowadzić sprawiedliwość, nie może zostać aresztowany. Sancho opatruje ucho Kichota, a rycerz opowiada mu o pewnym eliksirze, który podobno leczy wszelkie rany. Sancho mówi, że mogliby na nim zbić fortunę, ale Kichotowi nie podoba się pomysł. Obiecuje też zemstę na wcześniejszych wrogach, gdy widzi uszkodzenia swojego hełmu. Obaj śpią pod drzewem, co podoba się romantykowi Don Kichotowi, za to zupełnie nie odpowiada Sancho.
Rozdział 11: Na noc Kichote i Pansa dołączają do grupy pasterzy. Jedzą i piją z nimi, Sancho upija, się, Kichote opowiada o dawnych złotych czasach, kiedy dziewice mogły bez obaw chodzić po świecie. Rycerze są jego zdaniem stworzeni do chronienia czystości dziewic. Przychodzi śpiewający pasterz, nucący grupie miłosna balladę. Pasterze opatrują ranę Kichota.
Rozdział 12: Pasterz Peter przychodzi z nowiną, że pewien Chryzostom umarł z miłości do Marceli. Kichote wtrąca się kilka razy, aby poprawić ubogie słownictwo Petera. Ten opowiada, że Marcela jest bogatą, piękną sierotą, która porzuciła majątek dla życia pasterki. Skromna i miła, Marcela oczarowywała wszystkich, ale nie chciała wyjść za mąż. Patsreze proszą, aby Kichote towarzyszył im jutro na pogrzebie Chryzostoma. Wszyscy idą spać, a Kichote marzy o Dulcynei.
Rozdział 13: w drodze na pogrzeb, podróżnik Vivaldo pyta Kichota, po co mu zbroja w tak spokojnym kraju. Kichote opowiada o powinnościach rycerza, Vivaldo porównuje rycerzy do mnichów, a Kichote oznajmia, że rycerze wypełniają wolę boską, o którą mnisi się modlą.
Kichote mówi też, że błędny rycerz oddaje się pani swego serca, którą kocha, opisuje barwnie Dulcyneę. Grupa dociera na pogrzeb. Ambrosio, przyjaciel zmarłego, wygłasza przemowę, Vivaldo prosi o zachowanie poezji Chryzosoma zamiast jej spalenia, którego zażądał Chryzosom. Vivaldo bierze jeden wiersz i czyta go na głos.
Rozdział 14: Wiersz opisuje urodę Marceli, jej okrucieństwo i kończy się życzeniem Chryzosoma, aby po śmierci na tamtym świecie powitali go Greccy bohaterowie z mitologii. Pojawia się Marcela i mówi, że nigdy nie dała żadnemu kawalerowi nadziei na małżeństwo. Całą swoją urodę poświęca Niebu. Odchodzi, kilku mężczyzn stara się ja dogonić, ale Kichote grozi, że zabije każdego, kto się od niej zbliży. Sam podąża za kobietą, aby ofiarować jej swe usługi.
Rozdzial 15: Kichote i Pansa zatrzymują się na lunch. Rosynant chce zaprzyjaźnić się ze stadem klaczy, ale właściciele stada biją go. Don Kichote atakuje więc mężczyzn, i wraz z Sancho przegrywa walkę. Znów rozmawiają o balsamie do leczenia ran. Sancho zabiera Kichota na swym ośle do gospody, którą znów Don Kichote bierze za zamek.
Rozdział 16: Sancho mówi właścicielowi gospody, że jego pan upadł i się pokaleczył. Żona i piękna córka właściciela opiekują się rannym. Kichote zaczyna wierzy, że dziewczyna zakochała się w nim i obiecała położyć się z nim tej nocy. W rzeczywistości, zamiast córki to jej pokojówka wkrada się do pokoju Kichota, aby spać z zajmującym łóżko obok przewoźnikiem. Kobieta myli łóżka i kładzie się koło Kichota, a ten sądząc, ze to piękna córka, zaleca się do niej. Przewoźnik atakuje go. Kobieta chowa się w łóżku Sancho. Obudzony hałasem właściciel wchodzi do pokoju i zaczyna się bójka. Śpiący niżej oficer biegnie na pomoc. Zauważa Don Kichota wyrzuconego z łóżka i bierze go za martwego. Biegnie po lampę.
Rozdział 17: Kichote mówi Pansie, że zajazd jest zaczarowany i opowiada własną wersję zdarzeń z wieczora, z księżniczką i olbrzymem. Sancho, ranny, zaprzecza Kichotowi, ale ten obiecuje zrobić balsam, aby wyleczyć jego rany. Kichote mieszka składniki i wypija miksturę. Po chwili wymiotuje i mdleje. Po obudzeniu wierzy, że eliksir mu pomógł. Sancho tez pije miksturę i dostaje po niej niestrawności. Kichote mówi, że balsam na Sancho nie działa, bo nie jest on rycerzem. Opuszczają gospodę, a właściciel żąda zapłaty. Kichote mówi, że błędny rycerz nigdy za pobyt nie płaci. Kilku łobuzów...
